همایش آروین البرز SEPJR 2 4 2026 04 20 اثربخشی مداخلات مبتنی بر مدرسه و خانواده در کاهش غیبت مزمن اثربخشی مداخلات مبتنی بر مدرسه و خانواده در کاهش غیبت مزمن 36 49 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA سیده فاطمه کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بروجرد 2026 04 20 پژوهش حاضر با هدف تبیین اثربخشی مداخلات مبتنی بر مدرسه و خانواده در کاهش غیبت مزمن دانش‌آموزان در قالب یک مقاله مروری جامع تدوین شده است. غیبت مزمن به عنوان یکی از چالش‌های بنیادین در نظام‌های آموزشی معاصر شناخته می‌شود که نه تنها پیشرفت تحصیلی، بلکه سلامت روان و آینده شغلی فراگیران را با تهدید جدی روبرو می‌سازد. در این مطالعه، مداخلات گوناگونی از جمله سیستم‌های هشدار زودهنگام، بهبود اقلیم مدرسه، برنامه‌های بازدید از منزل، و آموزش مهارت‌های فرزندپروری مورد واکاوی قرار گرفته‌اند. روش پژوهش حاضر از نوع مروری است که با بررسی منابع داخلی و بین‌المللی معتبر، به تحلیل نظام‌مند اثربخشی راهکارهای ارائه شده در سطوح مختلف پرداخته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که مداخلات تک‌بعدی معمولاً کارایی پایداری ندارند و موفق‌ترین برنامه‌ها آن‌هایی هستند که به صورت همزمان بر تقویت پیوند میان خانه و مدرسه تمرکز می‌کنند. مداخلات مبتنی بر مدرسه که شامل حمایت‌های بهداشتی و روان‌شناختی هستند، نقش بسزایی در کاهش غیبت‌های موجه دارند، در حالی که مداخلات خانواده‌محور بر کاهش رفتارهای اجتنابی و افزایش انگیزه حضور تأثیرگذارند. این مقاله تأکید می‌کند که شناسایی ریشه‌های غیبت و ارائه حمایت‌های شخصی‌سازی شده به جای رویکردهای تنبیهی، کلید اصلی در بهبود نرخ حضور دانش‌آموزان است. نتایج پژوهش ضرورت هماهنگی میان نهادهای آموزشی، بهداشتی و اجتماعی را برای طراحی یک الگوی جامع مداخله‌ای برجسته می‌سازد. در نهایت، ارتقای سطح آگاهی والدین و توانمندسازی معلمان در شناسایی دانش‌آموزان در معرض خطر می‌تواند به عنوان راهبردی بنیادین در جهت تحقق عدالت آموزشی و کاهش افت تحصیلی در نظام تعلیم‌وتربیت مورد استفاده قرار گیرد. پژوهش حاضر با هدف تبیین اثربخشی مداخلات مبتنی بر مدرسه و خانواده در کاهش غیبت مزمن دانش‌آموزان در قالب یک مقاله مروری جامع تدوین شده است. غیبت مزمن به عنوان یکی از چالش‌های بنیادین در نظام‌های آموزشی معاصر شناخته می‌شود که نه تنها پیشرفت تحصیلی، بلکه سلامت روان و آینده شغلی فراگیران را با تهدید جدی روبرو می‌سازد. در این مطالعه، مداخلات گوناگونی از جمله سیستم‌های هشدار زودهنگام، بهبود اقلیم مدرسه، برنامه‌های بازدید از منزل، و آموزش مهارت‌های فرزندپروری مورد واکاوی قرار گرفته‌اند. روش پژوهش حاضر از نوع مروری است که با بررسی منابع داخلی و بین‌المللی معتبر، به تحلیل نظام‌مند اثربخشی راهکارهای ارائه شده در سطوح مختلف پرداخته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که مداخلات تک‌بعدی معمولاً کارایی پایداری ندارند و موفق‌ترین برنامه‌ها آن‌هایی هستند که به صورت همزمان بر تقویت پیوند میان خانه و مدرسه تمرکز می‌کنند. مداخلات مبتنی بر مدرسه که شامل حمایت‌های بهداشتی و روان‌شناختی هستند، نقش بسزایی در کاهش غیبت‌های موجه دارند، در حالی که مداخلات خانواده‌محور بر کاهش رفتارهای اجتنابی و افزایش انگیزه حضور تأثیرگذارند. این مقاله تأکید می‌کند که شناسایی ریشه‌های غیبت و ارائه حمایت‌های شخصی‌سازی شده به جای رویکردهای تنبیهی، کلید اصلی در بهبود نرخ حضور دانش‌آموزان است. نتایج پژوهش ضرورت هماهنگی میان نهادهای آموزشی، بهداشتی و اجتماعی را برای طراحی یک الگوی جامع مداخله‌ای برجسته می‌سازد. در نهایت، ارتقای سطح آگاهی والدین و توانمندسازی معلمان در شناسایی دانش‌آموزان در معرض خطر می‌تواند به عنوان راهبردی بنیادین در جهت تحقق عدالت آموزشی و کاهش افت تحصیلی در نظام تعلیم‌وتربیت مورد استفاده قرار گیرد. /downloadfilepdf/11252