Hamayesh Arwin Alborz همایش آروین البرز <meta name= فصلنامه یافته های نوین در علوم اجتماعی، علوم تربیتی و روانشناسی SEPJR 2 3 2026 01 28 نقش میانجی حمایت اجتماعی ادراک شده و احساس کنترل در ارتباط بین مشارکت اجتماعی و رضایت از زندگی سالمندان نقش میانجی حمایت اجتماعی ادراک شده و احساس کنترل در ارتباط بین مشارکت اجتماعی و رضایت از زندگی سالمندان 139 146 FA shahla amini Shahla Amini Pirjel (M.A. in General Psychology, University of Zanjan) شهلا امینی پیرجل کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه زنجان 2026 01 26 هدف: هدف این پژوهش، تبیین و مدل‌سازی روابط ساختاری میان مشارکت اجتماعی، حمایت اجتماعی ادراک‌شده و احساس کنترل با رضایت از زندگی در سالمندان شهر تهران بود تا نقش‌های میانجی دو سازه اخیر به دقت مورد ارزیابی قرار گیرند. روش‌شناسی: طرح تحقیق کاربردی و از نوع همبستگی (مدل‌سازی معادلات ساختاری و تحلیل مسیر) بود. جامعه آماری شامل سالمندان شهر تهران بوده و نمونه‌گیری به روش تصادفی خوشه‌ای چندمرحله‌ای انجام شد. ابزارهای اندازه‌گیری شامل مقیاس‌های استاندارد متغیرهای پژوهش بودند. اعتبار مدل اندازه‌گیری بر اساس شاخص‌های روان‌سنجی بالا تأیید شد: آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی (CR) بالاتر از و میانگین واریانس استخراج‌شده (AVE) بالاتر از نشان‌دهنده پایایی و روایی همگرای قوی سازه‌ها بود. یافته‌ها: نتایج تحلیل مسیر نشان‌دهنده یک مدل ساختاری معنادار بود: 1. احساس کنترل با قوی‌ترین ضریب مسیر، بهترین پیش‌بین مثبت رضایت از زندگی است (). 2. حمایت اجتماعی ادراک‌شده به طور مثبت با رضایت از زندگی () و احساس کنترل () در ارتباط است. 3. مشارکت اجتماعی با رضایت از زندگی () و احساس کنترل () دارای رابطه مستقیم منفی و معنادار (هرچند با ضریب پایین) بود. 4. نقش‌های میانجیگری کامل و جزئی حمایت اجتماعی ادراک‌شده و احساس کنترل در ارتباط بین متغیرها تأیید شد. نتیجه‌گیری: بر خلاف پیش‌بینی نظریه‌های فعالیت، اثر مستقیم مشارکت اجتماعی بر رضایت از زندگی در این جامعه منفی است. این امر حاکی از آن است که کیفیت، اختیاری بودن و لذت‌بخش بودن مشارکت، عاملی تعیین‌کننده‌تر از صرف حضور است. مداخلات باید بر تقویت حس عاملیت و شبکه حمایتی کارآمد متمرکز شوند. هدف: هدف این پژوهش، تبیین و مدل‌سازی روابط ساختاری میان مشارکت اجتماعی، حمایت اجتماعی ادراک‌شده و احساس کنترل با رضایت از زندگی در سالمندان شهر تهران بود تا نقش‌های میانجی دو سازه اخیر به دقت مورد ارزیابی قرار گیرند. روش‌شناسی: طرح تحقیق کاربردی و از نوع همبستگی (مدل‌سازی معادلات ساختاری و تحلیل مسیر) بود. جامعه آماری شامل سالمندان شهر تهران بوده و نمونه‌گیری به روش تصادفی خوشه‌ای چندمرحله‌ای انجام شد. ابزارهای اندازه‌گیری شامل مقیاس‌های استاندارد متغیرهای پژوهش بودند. اعتبار مدل اندازه‌گیری بر اساس شاخص‌های روان‌سنجی بالا تأیید شد: آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی (CR) بالاتر از و میانگین واریانس استخراج‌شده (AVE) بالاتر از نشان‌دهنده پایایی و روایی همگرای قوی سازه‌ها بود. یافته‌ها: نتایج تحلیل مسیر نشان‌دهنده یک مدل ساختاری معنادار بود: 1. احساس کنترل با قوی‌ترین ضریب مسیر، بهترین پیش‌بین مثبت رضایت از زندگی است (). 2. حمایت اجتماعی ادراک‌شده به طور مثبت با رضایت از زندگی () و احساس کنترل () در ارتباط است. 3. مشارکت اجتماعی با رضایت از زندگی () و احساس کنترل () دارای رابطه مستقیم منفی و معنادار (هرچند با ضریب پایین) بود. 4. نقش‌های میانجیگری کامل و جزئی حمایت اجتماعی ادراک‌شده و احساس کنترل در ارتباط بین متغیرها تأیید شد. نتیجه‌گیری: بر خلاف پیش‌بینی نظریه‌های فعالیت، اثر مستقیم مشارکت اجتماعی بر رضایت از زندگی در این جامعه منفی است. این امر حاکی از آن است که کیفیت، اختیاری بودن و لذت‌بخش بودن مشارکت، عاملی تعیین‌کننده‌تر از صرف حضور است. مداخلات باید بر تقویت حس عاملیت و شبکه حمایتی کارآمد متمرکز شوند. https://sepjr.ir/downloadfilepdf/12112