همایش آروین البرز SEPJR 2 1 2025 09 08 The effectiveness of peer social interaction intervention on self-compassion, cognitive flexibility, and Functional independence of spinal cord injured patients in a rehabilitation setting اثربخشی تعاملات اجتماعی همتایان بر خودشفقت‌ورزی، انعطاف‌پذیری شناختی و استقلال عملکردی آسیب‌دیدگان نخاعی محیط توانبخشی 308 324 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA الهام کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد واحد شاهرود مهشاد کارشناسی علوم ورزشی، دانشگاه دامغان 2025 08 25 This study aimed to investigate the effects of structured peer social interactions on self-compassion, cognitive flexibility, and functional independence in individuals with spinal cord injury. Using a quasi-experimental pre-test&ndash;post-test design with a control group, 30 participants from rehabilitation centers in Damghan (2025) were selected through convenience sampling and randomly assigned to experimental and control groups (15 each). The intervention consisted of six weekly group sessions based on a structured social skills training model. Standardized questionnaires were used to assess self-compassion, cognitive flexibility, and functional independence. Data were analyzed using univariate and multivariate ANCOVA. Results showed that the intervention significantly improved self-compassion (p<0.05) and cognitive flexibility (p<0.001), but had no significant effect on functional independence (p>0.05). These findings highlight the important role of peer social interactions in enhancing psychological dimensions among spinal cord injury patients and support the integration of such interventions into rehabilitation programs to improve their quality of life in a cost-effective and human-centered way. چکیده این پژوهش با هدف بررسی تأثیر تعاملات اجتماعی ساختاریافته همتایان بر خودشفقت‌ورزی، انعطاف‌پذیری شناختی و استقلال عملکردی افراد آسیب‌دیده نخاعی انجام شد. پژوهش حاضر از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه کنترل بود. ۳۰ بیمار از مراکز توانبخشی دامغان به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایشی و کنترل گمارده شدند. گروه آزمایشی در ۶ جلسه هفتگی آموزش تعاملات اجتماعی ساختاریافته شرکت کردند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه‌های خودشفقت‌ورزی، انعطاف‌پذیری شناختی و شاخص استقلال عملکردی بود. تحلیل داده‌ها با کوواریانس تک‌متغیره و چندمتغیره نشان داد مداخله به‌طور معناداری موجب افزایش خودشفقت‌ورزی (p<0.05) و انعطاف‌پذیری شناختی (p<0.001) شد، اما تأثیر معناداری بر استقلال عملکردی نداشت (p>0.05). یافته‌ها بیانگر نقش مهم تعاملات اجتماعی همتایان در بهبود ابعاد روانشناختی بیماران نخاعی هستند و بر لزوم گنجاندن چنین رویکردهایی در برنامه‌های توانبخشی تأکید دارند. /downloadfilepdf/1405264