همایش آروین البرز SEPJR 2 2 2025 12 02 A Qualitative Study of the Lived Experience of Trauma Survivors Using a Narrative Analysis Approach in the Trauma-Focused Therapy Process” مطالعه کیفی تجربه زیسته بازماندگان سانحه با رویکرد تحلیل روایت در فرایند درمان متمرکز بر تروما 288 303 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA خدیجه کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری، ساری، ایران. 2025 10 26 Trauma, as a multidimensional phenomenon, reflects the lived experience of an individual in the form of disjointed narratives full of emotional freezing. In the urban space of Tehran, with the intensification of sudden disasters and the social pressures that follow, survivors are forced to go through the process of psychological reconstruction through the narrative path, a path that includes both the recounting of pain and the re-creation of meaning. The present study, with the aim of exploring the lived experience of disaster survivors in the context of trauma-focused therapy, attempts to analyze the mechanisms of meaning formation and identity redefinition in their narratives. This study was conducted in Tehran from March 1403 to October 1404 with a qualitative approach and thematic-structural narrative analysis. The research population consisted of 10 to 12 urban disaster survivors who participated in semi-structured interviews after at least six months of trauma-focused therapy. The data were analyzed using narrative analysis at three levels of content, structure, and meaning, and the main themes were extracted based on the overlapping pattern of themes. The findings showed that the survivors' narratives go through four major stages in the path of psychological reconstruction: "narrative rupture and freezing of experience", "representation of suffering in body language and silence", "reconstruction of meaning in the treatment process", and "redefinition of identity in the social context". It was also found that silence and nonverbal language play a central role in the transmission of repressed emotions, and trauma-focused therapy, through narrative reflection, enables the restoration of emotional and cognitive coherence. As a result, narrative in the framework of trauma-focused therapy is not simply a tool for dialogue, but also a platform for creating meaning and rebirth of individual and social identity. By reconstructing their narrative of the incident, survivors were able to move from the stage of suffering and isolation to the stage of post-traumatic growth. Based on the findings, it is recommended that narrative analysis be considered structurally in trauma treatment protocols and that it be given an official place in urban psychotherapy programs and therapist training in Iran. تروما به مثابه‌ پدیده‌ای چندبعدی، تجربه‌ی زیسته‌ی فرد را در قالب روایت‌هایی گسسته و پر از انجماد عاطفی بازتاب می‌دهد. در فضای شهری تهران، با شدت گرفتن سوانح ناگهانی و فشارهای اجتماعی پس از آن، بازماندگان در مواجهه با فقدان، اضطراب و انگ اجتماعی ناگزیرند فرایند بازسازی روانی خود را از مسیر روایت طی کنند، مسیری که هم بازگویی درد و هم بازآفرینی معنا را دربر دارد. پژوهش حاضر با هدف واکاوی تجربه‌ی زیسته‌ی بازماندگان سوانح در بستر درمان متمرکز بر تروما، تلاش دارد سازوکارهای شکل‌گیری معنا و بازتعریف هویت را در روایت‌های آنان تحلیل کند. این مطالعه با رویکرد کیفی و تحلیل روایت تماتیک-ساختاری در فاصله‌ی اسفند ۱۴۰۳ تا مهر ۱۴۰۴ در شهر تهران انجام شد. جامعه‌ی پژوهش شامل ۱۰ تا ۱۲ نفر از بازماندگان سوانح شهری بود که پس از حداقل شش ماه تجربه‌ی درمان متمرکز بر تروما، در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته شرکت کردند. داده‌ها با روش تحلیل روایت در سه سطح محتوا، ساختار و معنا بررسی شدند و تم‌های اصلی بر اساس الگوی هم‌پوشانی مضامین استخراج گردید. یافته‌ها نشان داد روایت بازماندگان در مسیر بازسازی روانی چهار مرحله‌ی عمده را طی می‌کند: «گسست روایت و انجماد تجربه»، «بازنمایی رنج در زبان بدن و سکوت»، «بازسازی معنا در فرایند درمان» و «بازتعریف هویت در بستر اجتماعی». همچنین مشخص شد که سکوت و زبان غیرکلامی نقش محوری در انتقال احساسات فروخورده دارد و درمان متمرکز بر تروما از طریق بازتاب روایت، امکان بازیابی انسجام هیجانی و شناختی را فراهم می‌کند. در نتیجه، روایت در چارچوب درمان متمرکز بر تروما نه صرفاً ابزار گفت‌وگو، بلکه بستر خلق معنا و تولد مجدد هویت فردی و اجتماعی است. بازماندگان از طریق بازسازی روایت خود از حادثه، توانستند از مرحله‌ی رنج و انزوا به مرحله‌ی رشد پساسانحه منتقل شوند. بر اساس یافته‌ها، توصیه می‌شود تحلیل روایت به‌صورت ساختاری در پروتکل‌های درمان تروما مورد توجه قرار گیرد و در برنامه‌های روان‌درمانی شهری و آموزش درمانگران در ایران، جایگاه رسمی پیدا کند. /downloadfilepdf/1721491