Hamayesh Arwin Alborz همایش آروین البرز <meta name= فصلنامه یافته های نوین در علوم اجتماعی، علوم تربیتی و روانشناسی SEPJR 2 4 2026 05 27 تاثیر متقابل روابط ابژه بر هوش مصنوعی تاثیر متقابل روابط ابژه بر هوش مصنوعی 702 713 FA مبینا فخوری کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، مدرس گروه مشاوره موسسه اموزش عالی حکمت رض مبینا فخوری کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، مدرس گروه مشاوره موسسه اموزش عالی حکمت رضوی نگین قاسمی دانشجوی کارشناسی مشاوره ، موسسه اموزش عالی حکمت رضوی نگین قاسمی دانشجوی کارشناسی مشاوره ، موسسه اموزش عالی حکمت رضوی مهسا اکبری دانشجوی کارشناسی مشاوره موسسه آموزش عالی حکمت رضوی مهسا اکبری دانشجوی کارشناسی مشاوره موسسه آموزش عالی حکمت رضوی حسین محمدی پور کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی ، موسسه آموزش عالی خراسان ، حسین محمدی پور کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی ، موسسه آموزش عالی خراسان ، محبوبه رجب زاده کندری کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کاشمر ، محبوبه رجب زاده کندری کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کاشمر ، 2026 05 27 در تعامل انسان و ماشین، هوش مصنوعی به نوعی دیگریِ میانجی بدل می‌شود؛ موجودیتی که هم‌زمان حامل فرافکنی‌ها، دلبستگی‌ها و فانتزی‌های ناهشیار انسان است و از سطحِ یک ابزار صرف فراتر می‌رود. این مقاله با رویکرد پژوهشی_نظری و در چارچوب نظریه روابط ابژه‌ای، به تبیین این می‌پردازد که چرا و چگونه برخی افراد به سامانه‌های هوش مصنوعی دلبستگی پیدا می‌کنند و این دلبستگی چه پیامدهایی برای سازمان روانی و روابط بین‌فردی آن‌ها دارد. بر اساس مفاهیم کلاین و وینیکات استدلال می‌شود که هوش مصنوعی تعاملی می‌تواند در تجربه فرد جایگاه ابژه دیجیتال یا ابژه انتقالی دیجیتال را اشغال کند و از طریق سازوکارهایی چون فرافکنی، درون‌فکنی، ایده‌آل‌سازی و گاه دوپاره‌سازی، به ابژه‌ای اطمینان‌بخش، آرام‌کننده یا حتی آزارنده تبدیل شود. در مدل پیشنهادی، رابطه انسان-AI دو سویه در نظر گرفته می‌شود: از یک سو، سبک دلبستگی و کیفیت روابط ابژه‌ای فرد، شیوه ادراک، اعتماد و وابستگی او به AI را شکل می‌دهد؛ و از سوی دیگر، تعامل مکرر با این دیگریِ دیجیتال می‌تواند بر بازنمایی‌های ابژه‌ای، تنظیم هیجان، حس تنهایی و کیفیت روابط واقعی فرد در طول زمان اثر بگذارد. در پایان، دلالت‌هایی برای روان‌درمانی، اخلاق طراحی سامانه‌های هوشمند و مسیرهای پژوهشی آینده ارائه می‌شود. در تعامل انسان و ماشین، هوش مصنوعی به نوعی دیگریِ میانجی بدل می‌شود؛ موجودیتی که هم‌زمان حامل فرافکنی‌ها، دلبستگی‌ها و فانتزی‌های ناهشیار انسان است و از سطحِ یک ابزار صرف فراتر می‌رود. این مقاله با رویکرد پژوهشی_نظری و در چارچوب نظریه روابط ابژه‌ای، به تبیین این می‌پردازد که چرا و چگونه برخی افراد به سامانه‌های هوش مصنوعی دلبستگی پیدا می‌کنند و این دلبستگی چه پیامدهایی برای سازمان روانی و روابط بین‌فردی آن‌ها دارد. بر اساس مفاهیم کلاین و وینیکات استدلال می‌شود که هوش مصنوعی تعاملی می‌تواند در تجربه فرد جایگاه ابژه دیجیتال یا ابژه انتقالی دیجیتال را اشغال کند و از طریق سازوکارهایی چون فرافکنی، درون‌فکنی، ایده‌آل‌سازی و گاه دوپاره‌سازی، به ابژه‌ای اطمینان‌بخش، آرام‌کننده یا حتی آزارنده تبدیل شود. در مدل پیشنهادی، رابطه انسان-AI دو سویه در نظر گرفته می‌شود: از یک سو، سبک دلبستگی و کیفیت روابط ابژه‌ای فرد، شیوه ادراک، اعتماد و وابستگی او به AI را شکل می‌دهد؛ و از سوی دیگر، تعامل مکرر با این دیگریِ دیجیتال می‌تواند بر بازنمایی‌های ابژه‌ای، تنظیم هیجان، حس تنهایی و کیفیت روابط واقعی فرد در طول زمان اثر بگذارد. در پایان، دلالت‌هایی برای روان‌درمانی، اخلاق طراحی سامانه‌های هوشمند و مسیرهای پژوهشی آینده ارائه می‌شود. https://sepjr.ir/downloadfilepdf/18930