همایش آروین البرز SEPJR 1 4 The Effectiveness of Emotional Schema Therapy on the Differentiation of Adolescents in conflict with their parents اثربخشی درمان مبتنی بر طرحواره هیجانی بر تمایزیافتگی نوجوانان دارای تعارض با والدین 209 228 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA زهرا کارشناسی ارشد رشته روانشناسی بالینی خانواده، گروه روانشناسی، واحد خمینی شهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران. محسن استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، اصفهان، ایران. 2025 01 02 The aim of the present study was to investigate the effectiveness of emotional schema-based therapy on the differentiation of adolescents in conflict with their parents in Isfahan. This study was applied in terms of its purpose and quantitative data collection method in a quasi-experimental manner with a pre-test-post-test-follow-up design with a control group. The statistical population of the study included all female students aged 16-18 in the second high school in Isfahan in the academic year 1402-1403, from whom 30 were selected by purposive sampling and randomly and equally divided into two experimental and control groups; in such a way that there were 15 people in each group. The subjects in the experimental group underwent emotional schema-based therapy during 12 sessions of 60 minutes; while the subjects in the control group did not participate in this program. The research instruments included the Strauss Parental Conflict Questionnaire (1988) and the Skowron and Friedlander Differentiation Questionnaire (1998). Data were analyzed using repeated measures analysis of variance in SPSS version 27. The findings of this study showed that the level of differentiation and its subscales in the experimental group and the control group had a significant difference after the intervention (P<0.05). Therefore, it can be concluded that emotional schema-based therapy improves differentiation in adolescent girls with parental conflict. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر طرحواره هیجانی بر تمایزیافتگی نوجوانان متعارض با والدین شهر اصفهان بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش گردآوری اطلاعات کمی به شیوه¬ی نیمه¬آزمایشی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون- پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش‌آموزان دختر 16-18 سال دوره متوسطه دوم در شهر اصفهان در سال تحصیلی 1402-1403 بودند که از بین آنها، 30 نفر به روش نمونه¬گیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی و برابر در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند؛ به این صورت که در هر گروه 15 نفر قرار داشت. آزمودنی¬های گروه آزمایش طی 12 جلسه 60 دقیقه¬ای تحت درمان مبتنی بر طرحواره هیجانی قرار گرفتند؛ در حالیکه آزمودنی¬های گروه کنترل در این برنامه شرکت نداشتند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تعارض با والدین اشتراوس (1988) و پرسشنامه تمایزیافتگی اسکورون و فریدلندر (1998) بود. داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه¬گیری مکرر در نسخه 27 نرم¬افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته¬های این پژوهش نشان داد که میزان تمایزیافتگی و خرده مقیاس¬های آن در گروه آزمایش با گروه کنترل پس از اجرای مداخله تفاوت معنادار داشته است (05/0>P). بنابراین، می¬توان نتیجه گرفت که درمان مبتنی بر طرحواره هیجانی موجب بهبود تمایزیافتگی نوجوانان دختر دارای تعارض با والدین می¬شود.

/downloadfilepdf/394532