همایش آروین البرز SEPJR 1 4 Studying the effect of preschool education on learning psychomotor skills and social adaptation of elementary school students بررسی تأثیر آموزش پیش‏ دبستانی بر یادگیری مهارتهای روانی ـ حرکتی و سازگاری اجتماعی دانش‏ آموزان دوره ابتدایی 42 61 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA محسن دکتری پژوهشگری علوم اجتماعی دانشگاه تهران فاطمه کارشناس ارشد روانشناسی عمومی دانشگاه تهران 2025 03 23 Considering the physical, psychological, and social readiness of children in the preschool period for progress in various developmental aspects and the evidence of various studies on the positive effect of this period of education on the cognitive-motor skills and social adaptation of primary school children, it seems useful and necessary to pay more attention to preschool education in terms of quantity and quality and to conduct appropriate research to measure the effects and also improve the content and conduct of education. The present study is a post-event (causal-comparative) study. In this study, two groups of students in the first, second, and third grades of elementary school in Karaj who are studying in the academic year 2019-2020 were selected and the research tools were applied to them. One group was those who had completed preschool education in kindergarten or preparatory school, and the second group had no formal education before elementary school. The Lincoln-Ozertsky test was used to measure psychomotor skills and the adaptive behavior questionnaire was used to measure adaptation. The study hypotheses showed that preschool education could not cause a significant change in children's psychomotor skills. The results also indicate that preschool experience did not make a significant difference in children's social adaptation. It should be assumed that children with preschool experience have better social adaptation, but the results of this study show something else. Perhaps the following can be mentioned in explaining this finding: The type of teacher-student relationship is one of the determining factors of social adaptation, so the quality of the relationship with the teacher may affect the development of the child's social adaptation. The quality of communication at school is one of the factors affecting the development of children's self-esteem and is the root of most problems in the educational system. The teacher must be able to compensate for the shortcomings that the child has encountered at home at school. Just being in preschools may not be able to guide children towards social adaptation. It seems that the quality of education and the principles and foundations according to which children are educated in these centers are more important; although children spend some of their daily time in schools, the quality of communication with parents and the emotional atmosphere prevailing in the family also have a great impact on the social development of children. The results of this study showed that there is no significant difference between educated girls and boys in psychomotor skills, while there is a significant difference between uneducated girls and boys in psychomotor skills. And there was no significant difference between educated girls and boys in social adaptation. In addition to preschool experience, factors such as the emotional climate prevailing in the school and family, child modeling, and the type of relationship with the teacher may affect his social development. Also, a significant difference in the social adjustment of uneducated girls and boys was confirmed. باتوجه به آمادگیهای جسمی، روانشناختی و اجتماعی کودک در دورة پیش ‏دبستانی برای پیشرفت در جنبه ‏های مختلف تحولی و گواهی پژوهش های مختلف در تأثیر مثبت آموزشهای این دوره بر مهارتهای ادراکی ـ حرکتی و سازگاری اجتماعی کودکان دورة ابتدایی، لزوم توجه بیشتر به آموزشهای پیش ‏دبستانی از لحاظ کمی و کیفی و انجام پژوهش های مناسب در جهت سنجیدن اثرات و نیز بهبود محتوا و انجام آموزشها، مفید و لازم به نظر می‏رسد. پژوهش حاضر، یک پژوهش پس رویدادی (علّی ـ مقایسه‏ ای) می باشد. در این پژوهش، دو گروه از دانش‏ آموزان کلاس های اول، دوم و سوم دبستان شهر کرج که در سال تحصیلی 1399-1398 مشغول به تحصیل می باشند انتخاب و ابزارهای پژوهش بر روی آنها اجرا گردید. یک گروه کسانی ؛ که آموزش پیش ‏دبستانی را در مهدکودک یا آمادگی گذرانده‏ اند و گروه دوم، هیچ گونه آموزش رسمی قبل از دبستان نداشته‏اند. برای سنجش مهارتهای روانی ـ حرکتی از آزمون لینکلن ـ ازرتسکی و برای سنجش سازگاری از پرسشنامه رفتار سازشی استفاده شده است. بررسی فرضیه های پژوهش نشان داد که آموزش پیش دبستانی نتوانسته بود باعث تغییر معناداری در مهارتهای روانی ـ حرکتی کودکان شود. همچنین نتایج حاکی از آن است که تجربه پیش دبستانی در سازگاری اجتماعی کودکان تفاوت معناداری ایجاد نکرده است قاعدتاً بایستی این گونه باشد که کودکان دارای تجربه پیش دبستانی از سازگاری اجتماعی بهتری برخوردار باشند اما نتایج این پژوهش چیز دیگری رانشان می دهد. شاید بتوان در تبیین این یافته به موارد زیر اشاره کرد: نوع ارتباط معلم با شاگرد از عوامل تعیین کننده سازگاری اجتماعی است بنابراین شاید کیفیت ارتباط با معلم در رشد سازگاری اجتماعی کودک تاثیر بگذارد. کیفیت ارتباط در مدرسه از جمله عوامل موثر در رشد عزت نفس کودکان است و ریشه اکثر مشکلات در نظام آموزشی است و معلم بایستی بتواند کمبودهایی را که کودک در خانه با آن مواجه شده است در مدرسه جبران کند و صرف بودن در مدارس پیش دبستانی شاید نتواند کودکان را به سمت سازگاری اجتماعی رهنمون سازد به نظر می رسد کیفیت آموزشها و اینکه کودکان در این مراکز طبق چه اصول و مبانی آموزش می بینند مهمتر باشد ؛ هر چند کودکان مقداری از اوقات روزانه را در مدارس می گذرانند اما کیفیت ارتباط با والدین و جو عاطفی حاکم بر خانواده نیز در رشد اجتماعی کودکان تاثیر زیادی می گذارد. نتایج این پژوهش نشان داد که بین دختران و پسران آموزش دیده در مهارتهای روانی ـ حرکتی تفاوت معنی داری وجود ندارد در حالی که بین دختران و پسران آموزش ندیده در مهارتهای روانی ـ حرکتی تفاوت معنی دار وجود دارد. و بین دختران و پسران آموزش دیده در سازگاری اجتماعی تفاوت معناداری مشاهده نشد. ممکن است علاوه بر تجربه پیش دبستانی عواملی از قبیل جو عاطفی حاکم بر مدرسه و خانواده، الگوسازی کودک، نوع ارتباط با معلم در رشد اجتماعی وی تاثیر بگذارد ؛ همچنین ؛ تفاوت معنی دار در سازگاری اجتماعی دختران و پسران آموزش ندیده تایید شد. /downloadfilepdf/661695