همایش آروین البرز SEPJR 2 2 2025 11 02 Analysis and Evaluation of Curriculum Policies in the Iranian Educational System with a Comparative Approach تحلیل و ارزیابی سیاست‌های برنامه‌درسی در نظام آموزشی ایران با رویکرد تطبیقی 130 137 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA محسن دکتری پژوهشگری علوم اجتماعی دانشگاه تهران فاطمه کارشناس ارشد روانشناسی عمومی دانشگاه تهران 2025 10 20 The main objective of this research is to analyze and evaluate curriculum policies in the Iranian education system, emphasizing theoretical, structural, and implementation dimensions, and comparative comparison with successful education systems in the world. The research was conducted using a qualitative approach and document analysis method. The data include official documents of the Ministry of Education, the Fundamental Transformation Document, regulations, curriculum guides, and international reports such as OECD and UNESCO. Data analysis showed that Iranian curriculum policies have good coherence at the level of goals and values, but they face challenges in operational areas such as learning assessment, teacher training, and the relationship between content and community needs. The results of the comparison with the educational systems of Finland, Japan, and South Korea indicate that successful countries organize their policies based on a continuous cycle of “research-implementation-feedback,” while in Iran, policies are often formulated from the top down without systematic stakeholder participation. The article finally proposes a conceptual model for improving curriculum policymaking in Iran. هدف اصلی این پژوهش، تحلیل و ارزیابی سیاست‌های برنامه‌درسی (Curriculum Policies) در نظام آموزشی ایران با تأکید بر ابعاد نظری، ساختاری و اجرایی و مقایسه تطبیقی با نظام‌های آموزشی موفق در جهان است. پژوهش با استفاده از رویکرد کیفی و روش تحلیل اسنادی (Document Analysis) انجام شده است. داده‌ها شامل اسناد رسمی وزارت آموزش‌وپرورش، سند تحول بنیادین، آیین‌نامه‌ها، راهنمای برنامه‌های درسی، و گزارش‌های بین‌المللی همچون OECD و UNESCO است. تحلیل داده‌ها نشان داد که سیاست‌های برنامه‌درسی ایران در سطح اهداف و ارزش‌ها از انسجام مطلوبی برخوردارند، اما در زمینه‌های عملیاتی مانند ارزشیابی یادگیری، تربیت معلم، و ارتباط میان محتوا و نیازهای جامعه، با چالش‌هایی روبه‌رو هستند. نتایج مقایسه با نظام‌های آموزشی فنلاند، ژاپن و کره‌جنوبی بیانگر آن است که کشورهای موفق، سیاست‌های خود را بر مبنای چرخه مستمر “پژوهش–اجرا–بازخورد” سازمان‌دهی می‌کنند، درحالی‌که در ایران غالباً سیاست‌ها از بالا به پایین و بدون مشارکت نظام‌مند ذی‌نفعان تدوین می‌شوند. مقاله در پایان مدلی مفهومی برای بهبود سیاست‌گذاری برنامه‌درسی در ایران پیشنهاد می‌کند. /downloadfilepdf/664816