مقدمه و هدف: تجربه پایان یافتن روابط رمانتیک می تواند پیامدهای روان شناختی مخربی به همراه داشته باشد. از این رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی مشاوره گروهی مبتنی بر شفقت بر میزان تحمل ناکامی و احساس گناه در دختران دارای تجربه شکست عاطفی انجام شد. روش شناسی: این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از منظر رویکرد گردآوری داده ها، کمی و نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دختران با تجربه شکست عاطفی مراجعه کننده به کلینیک های روان شناختی و مشاوره در سه ماهه سوم سال ۱۴۰۴ بود. با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند، ۳۰ نفر انتخاب شده و با گمارش تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره (آزمایش و کنترل) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های «تحمل ناکامی» هارینگتون (۲۰۰۵) و «احساس گناه» کوگلر و جونز (۱۹۹۲) بود. داده های به دست آمده با استفاده از آزمون های تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) و تک متغیره (ANCOVA) تجزیه وتحلیل شدند. یافته ها: تحلیل داده ها نشان داد که مداخله مشاوره گروهی مبتنی بر شفقت، تأثیر مثبت و معناداری بر متغیرهای پژوهش داشته است؛ به گونه ای که میزان اثرگذاری این مداخله بر افزایش تحمل ناکامی (0.29) و بر کاهش احساس گناه (0.40) در دختران گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل، از نظر آماری معنادار ارزیابی شد. نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که رویکرد مشاوره گروهی شفقت محور، مداخله ای کارآمد در ارتقای توانمندی روان شناختی افراد برای پذیرش و مدیریت سازگارانه ناکامی های عاطفی است و با کاهش احساس گناه و خودسرزنشی، به بازسازی هیجانی دختران آسیب دیده از شکست عاطفی کمک شایانی می کند.

مشاوره گروهی مبتنی بر شفقت تحمل ناکامی احساس گناه شکست عاطفی.