گسترش سریع هوش مصنوعی گفت وگومحور و چت بات های تعاملی در سال های اخیر، شکل تازه ای از ارتباط انسان با فناوری را ایجاد کرده است که در آن کاربران، به ویژه نسل جوان، برای دریافت حمایت هیجانی، کاهش احساس تنهایی، خودافشایی، آرام سازی روانی و دریافت راهنمایی های شخصی به سامانه های هوشمند روی می آورند. اگرچه این ابزارها می توانند دسترسی سریع، کم هزینه و بدون قضاوت به نوعی حمایت روانی اولیه فراهم کنند، اما استفاده مکرر و بدون آگاهی از آن ها ممکن است با پیامدهایی مانند وابستگی عاطفی، کاهش تمایل به ارتباط انسانی، تضعیف مرز میان مشاوره عمومی و درمان حرفه ای، و شکل گیری ادراک نادرست از توانایی درمانی هوش مصنوعی همراه شود. هدف این مطالعه، بررسی نقش سواد روان شناختی دیجیتال در تنظیم هیجان، مدیریت تنهایی و پیشگیری از درمان نمایی هوش مصنوعی در نسل جوان است. این پژوهش به روش مرور روایتی ساختاریافته و با رویکردی بین رشته ای در حوزه های روان شناسی بالینی، سلامت روان دیجیتال، ارتباط انسان و هوش مصنوعی، اخلاق فناوری و علوم اجتماعی انجام شده است. یافته های تحلیلی نشان می دهد که سواد روان شناختی دیجیتال می تواند با افزایش توانایی کاربران در تشخیص محدودیت های هوش مصنوعی، تمایز میان حمایت هیجانی و درمان تخصصی، ارزیابی اعتبار پاسخ های چت بات ها، حفظ مرزهای عاطفی و مراجعه به متخصص در موقعیت های پرخطر، نقش محافظتی مهمی ایفا کند. نتیجه گیری می شود که هوش مصنوعی می تواند به عنوان ابزار مکمل در حمایت روانی اولیه مفید باشد، اما جایگزین رابطه انسانی، ارزیابی بالینی و درمان تخصصی نیست. بنابراین آموزش سواد روان شناختی دیجیتال برای نسل جوان، ضرورتی نوظهور در پیشگیری از آسیب های روانی و اخلاقی تعاملات عاطفی با هوش مصنوعی محسوب می شود.

همدمی الگوریتمی وابستگی عاطفی سواد روان شناختی دیجیتال تنظیم هیجان درمان نمایی هوش مصنوعی