این مقاله به بررسی فرآیند تجسد اعمال بدون کلام در نظریه‌ی بازیگر نابغه‌ی دنی دیدرو می‌پردازد و با بهره‌گیری تحلیلی از مفهوم پرسونا در روان‌شناسی تحلیلی کارل گوستاو یونگ، چارچوبی مفهومی برای فهم سازوکار مشاهده و تقلید ارائه می‌دهد. مسئله‌ی پژوهش آن است که چگونه می‌توان بدون ارجاع به تجربه‌ی درونی احساس، منطق بدن‌مند نقش‌آفرینی در نظریه‌ی دیدرو را تبیین کرد. روش پژوهش توصیفی‌تحلیلی و مبتنی بر مطالعه‌ی نظری متون اصلی و تحلیل مفهومی است. یافته‌ها نشان می‌دهد که اعمال بدون کلام را می‌توان در سطح کارکردی به‌مثابه بازنمودهای عینی پرسونا در نظر گرفت؛ نه به‌معنای همسان‌انگاری نظری، بلکه بر پایه‌ی منطق دوگانه‌ی پنهان‌سازی و آشکارسازی که در هر دو دستگاه نظری حضور دارد. مقاله با تبیین گستره‌ی تجلی اعمال بدون کلام در قالب وضعیت‌های کلی بدن، ژست‌ها و تعامل بدن با اشیا، بدن را به‌عنوان میدانی پویا و رابطه‌مند در تولید معنا معرفی می‌کند. همچنین فرآیند کار بازیگر نابغه‌ی دیدرو در دو مرحله‌ی مشاهده به‌عنوان گردآوری الگوهای خام حرکتی و تقلید به‌عنوان نیت‌مند‌سازی و تنظیم زیبایی‌شناختی این الگوها بازخوانی می‌شود. نتیجه‌ی پژوهش نشان می‌دهد که مفهوم پرسونا می‌تواند به‌عنوان ابزاری تحلیلی، فهم منسجم‌تری از تجسد اعمال بدون کلام در نظریه‌ی دیدرو فراهم آورد.

اعمال بدون کلام بازیگر نابغه دنی دیدرو پرسونا مشاهده و تقلید