هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی مشاوره گروهی به شیوه آدلری بر تعارض والد–نوجوان، بحران هویت و جهت گیری هدف در نوجوانان دارای اختلال بی اعتنایی مقابله ای (ODD) بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را نوجوانان 14 تا 18 سال دارای اختلال بی اعتنایی مقابله ای تشکیل دادند. از میان آنان 30 نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تعارض والد–فرزندی موری و اشتراوس (CTS)، پرسشنامه بحران هویت احمدی و پرسشنامه جهت گیری هدف پیشرفت الیوت و مک گریگور (2001) بود. پس از اجرای پیش آزمون برای هر دو گروه، گروه آزمایش در جلسات مشاوره گروهی مبتنی بر رویکرد آدلری شرکت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. در پایان دوره مداخله، پس آزمون برای هر دو گروه اجرا شد. داده های به دست آمده با استفاده از شاخص های آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار و نیز آمار استنباطی از طریق تحلیل کوواریانس و با بهره گیری از نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، بین دو گروه آزمایش و کنترل در متغیرهای تعارض والد–نوجوان، بحران هویت و جهت گیری هدف تفاوت معناداری وجود دارد (P<0/05). به طوری که مشاوره گروهی به شیوه آدلری موجب کاهش معنادار تعارض والد–نوجوان و بحران هویت و نیز افزایش معنادار جهت گیری هدف در نوجوانان دارای اختلال بی اعتنایی مقابله ای شد. این یافته ها نشان می دهد که رویکرد آدلری با تأکید بر تشویق، مسئولیت پذیری، افزایش خودآگاهی و تقویت احساس تعلق اجتماعی می تواند در بهبود روابط خانوادگی، کاهش آشفتگی هویتی و ارتقای انگیزش پیشرفت نوجوانان مؤثر باشد. بر این اساس، استفاده از مشاوره گروهی آدلری در مراکز مشاوره، مدارس و سایر نهادهای مرتبط با سلامت روان نوجوانان می تواند به عنوان مداخله ای مؤثر در کاهش مشکلات رفتاری و ارتباطی نوجوانان دارای اختلال بی اعتنایی مقابله ای مورد توجه قرار گیرد.

مشاوره گروهی آدلری تعارض والد–نوجوان بحران هویت جهت گیری هدف اختلال بی اعتنایی مقابله ای.