پژوهش حاضر با هدف تعیین سهم خودکارآمدی و تاب آوری در پیش بینی کیفیت زندگی کاری معلمان مدارس ابتدایی دخترانه شهر قم انجام گرفت. روش اجرای این پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری مطالعه را تمامی معلمان مدارس ابتدایی دخترانه شهر قم در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ به تعداد ۲۹۸۱ نفر تشکیل دادند. با استناد به جدول برآورد حجم نمونه کرجسی و مورگان، نمونه ای به حجم ۳۶۰ نفر تعیین و از طریق روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. جهت گردآوری داده ها از پرسشنامه کیفیت زندگی کاری والتون (بومی سازی شده توسط میرکمالی و نارنجی، ۱۳۸۷)، پرسشنامه خودکارآمدی معلم وولفولک (۲۰۰۱) و مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) استفاده شد. داده های جمع آوری شده به وسیله نرم افزار آماری اس پی اس اس (نسخه ۲۶) و با بهره گیری از آزمون رگرسیون چندگانه تجزیه و تحلیل گردید. یافته های پژوهش نشان داد که متغیرهای خودکارآمدی (با ضریب بتای 0.50) و تاب آوری (با ضریب بتای ۰.22) توانایی پیش بینی معنادار کیفیت زندگی کاری را دارند. همچنین، بررسی جزئی تر مؤلفه ها حاکی از آن بود که از میان ابعاد خودکارآمدی، تنها مؤلفه «راهبردهای آموزشی» (با ضریب بتای 0.10) و از میان ابعاد تاب آوری، دو مؤلفه «پذیرش مثبت تغییر» (با ضریب بتای ۰.14) و «تأثیرات معنوی» (با ضریب بتای 0.19) نقش پیش بین را برای کیفیت زندگی کاری ایفا می کنند. بر اساس این یافته ها می توان نتیجه گرفت که با تدوین برنامه های آموزشی اصولی و ایجاد فضای سازمانی مبتنی بر درک و همدلی متقابل میان مدیران و معلمان، زمینه های ارتقای کیفیت زندگی کاری در مدارس فراهم می گردد.

کیفیت زندگی کاری خودکارآمدی تاب آوری معلمان مدارس ابتدایی.