دوران نوجوانی یکی از حساس‌ترین مراحل رشدی است که تغییرات زیست‌روانی، اجتماعی و رفتاری به‌طور همزمان بر آن‌ها تأثیر می‌گذارد و این ویژگی‌ها نوجوانان را در برابر آسیب‌های اجتماعی از قبیل رفتارهای پرخطر، اعتیاد، خشونت، رفتارهای ضد اجتماعی و انزوا قرار می‌دهد. مفهوم خودکارآمدی که توسط آلبرت بندورا معرفی شد به باور فرد نسبت به توانایی‌های خود در مدیریت موقعیت‌های دشوار و رسیدن به اهداف اشاره دارد و یکی از متغیرهای روان‌شناختی کلیدی در پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی شناخته شده است (Bandura, 1977). پژوهش‌های علمی نشان می‌دهند که سطوح بالای خودکارآمدی ‌می‌تواند به تقویت مقاومت روانی، مهارت‌های اجتماعی و مدیریت استرس کمک کند و در نتیجه گرایش نوجوانان به رفتارهای پرخطر را کاهش دهد. همچنین پژوهشی محلی نشان داده است که مؤلفه‌های خودکارآمدی اجتماعی پیش‌بینی‌کننده رفتارهای پرخطر در نوجوانان است، به‌طوری‌که سطوح بالاتر خودکارآمدی با کاهش گرایش به رفتارهای پرخطر ارتباط دارد. این مقاله با مرور ادبیات علمی داخلی و بین‌المللی و تحلیل نظری و روش‌شناختی، به بررسی رابطه خودکارآمدی با کاهش آسیب‌های اجتماعی نوجوانان می‌پردازد و پیشنهادهای کاربردی در زمینه آموزش مهارت‌های خودکارآمدی برای تقویت سلامت روان و کاهش رفتارهای ناخواسته اجتماعی ارائه می‌دهد.

خودکارآمدی آسیب‌های اجتماعی نوجوانان رفتارهای پرخطر مهارت‌های اجتماعی