والدگری در دهه‌های اخیر به‌عنوان یکی از پیچیده‌ترین مسئولیت‌های انسانی شناخته شده است که به‌ویژه در دوران کودکی و نوجوانی تأثیرات عمیقی بر رشد عاطفی، روانی و اجتماعی کودکان دارد (میکولایچک و رسکام ، 2018). استرس والدگری، تنشی است که والدین در نقش خود تجربه می‌کنند و با محدودیت در فعالیت‌های شخصی آن‌ها همراه است، به‌عنوان نتیجه‌ای از تلاش مداوم برای پاسخگویی به نیازها و خواسته‌های فرزندان توصیف می‌شود (لبرت- شارون، دورارد، بوجوت و وندلند ، 2018). این مسئولیت در شرایطی که کودکان با نیازهای خاص، مانند اختلال طیف اتیسم ، مواجه هستند، به مراتب پیچیده‌تر و چالش‌برانگیزتر می‌شود. مشکلات کودکان دارای اختلال اتیسم به افزایش استرس والدگری می‌انجامد و این استرس بالا می‌تواند رفتار والدین را مختل کرده و به نوبه خود باعث تشدید مشکلات در کودک شود (رحیمی، امین یزدی و افروز، 1400). اختلال اتیسم با نقص‌هایی در تعاملات اجتماعی، رفتارهای تکراری و محدودیت‌های ارتباطی همراه است و این مسائل می‌توانند فشار روانی و استرس والدگری در مادران را افزایش دهند (ارشادسرابی، هاشمی رزینی و عبدالهی، 1396). سبک‌های فرزندپروری و رابطه والد- فرزند ، از جمله عوامل تعیین‌کننده در کاهش یا افزایش استرس والدگری هستند. خانواده اولین پایگاه ارتباطی است که پیوند میان کودک و محیط اطراف او را شکل می‌دهد. هر خانواده برای تربیت فردی و اجتماعی فرزندان خود از شیوه‌های متفاوتی استفاده می‌کند که این روش‌ها به عنوان سبک‌های فرزندپروری شناخته می‌شوند. سبک‌های فرزندپروری به سه نوع اصلی تقسیم می‌شوند: مستبدانه، مقتدرانه و سهل‌گیرانه (جرس، عابدی پور، کریمی و ابراهیمی، 1401). سبک‌های فرزندپروری به شیوه‌هایی اشاره دارند که والدین برای تربیت، حمایت و هدایت فرزندان خود به کار می‌گیرند و بر کیفیت رابطه والد- فرزندی و توانایی والدین در مدیریت چالش‌های روزمره تأثیر مستقیم دارند. علاوه بر این، رابطه والد- فرزندی می‌تواند به‌عنوان یک بستر عاطفی مهم برای تعاملات والد و کودک عمل کرده و بر توانایی والدین در مقابله با فشارهای ناشی از والدگری تأثیر بگذارد (نصرتی و نعمت طاووسی، 1399). از طرفی تنظیم هیجان، به‌عنوان یکی از مؤلفه‌های روان‌شناختی اساسی، نقش مهمی در مدیریت استرس دارد.

استرس والدگری سبک های فرزندپروری تنظیم هیجان اختلال اتیسم