هدف: نشانگان نارساخوانی در سال های ابتدایی تحصیل با دشواری های پایداری در دقت و روانی خواندن همراه است و بررسی هم زمان عوامل رفتاری و فرایندهای تنظیم یادگیری می تواند به شناخت دقیق تر عوامل همراه با آن کمک کند. هدف پژوهش حاضر بررسی ارتباط الگوهای رفتار تغذیه ای و تکانشگری با نشانگان نارساخوانی و ارزیابی جایگاه خودنظم جویی تحصیلی در این روابط بود. روش: مطالعه از نوع توصیفی ـ همبستگی و مقطعی بود. تعداد ۲۵۰ دانش آموز پایه های چهارم تا ششم ابتدایی در شهرستان ساوجبلاغ طی سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ به شیوه نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. داده ها با چک لیست ۲۷ ماده ای نشانگان نارساخوانی، پرسشنامه رفتارهای خوردن کودکان، مقیاس تکانشگری بارت و پرسشنامه خودنظم جویی تحصیلی جمع آوری شد. تحلیل ها با همبستگی پیرسون، رگرسیون چندمتغیره و مدل یابی معادلات ساختاری گزارش شد. یافته ها: رفتارهای تغذیه ای (۰٫۲۷۱) و تکانشگری (۰٫۲۳۸) با نمره نشانگان نارساخوانی همبستگی مثبت داشتند؛ خودنظم جویی تحصیلی با نشانگان نارساخوانی (۰٫۱۶۹−)، رفتارهای تغذیه ای (۰٫۲۳۲−) و تکانشگری (۰٫۱۶۲−) همبستگی منفی نشان داد. مجموع سه متغیر پیش بین، ۱۱٫۷ درصد از واریانس نشانگان نارساخوانی را تبیین کرد. شاخص های گزارش شده برای مدل ساختاری شامل نسبت خی دو به درجه آزادی ۱٫۴۵۹، شاخص برازش تطبیقی ۰٫۹۱۳ و خطای تقریب ۰٫۰۵۳ بود. در خروجی اثرهای غیرمستقیم، ناهمخوانی میان برخی ضرایب مسیر، علامت اثر و فاصله اطمینان مشاهده شد؛ ازاین رو، تفسیر قطعی میانجی گری نیازمند کنترل مجدد خروجی تحلیل است. نتیجه گیری: نشانگان نارساخوانی با جنبه هایی از رفتار خوردن، تکانشگری و خودنظم جویی تحصیلی ارتباط دارد؛ بااین حال، اندازه تبیین مدل محدود است و به دلیل ماهیت مقطعی مطالعه، نتایج بیانگر رابطه آماری اند نه علت و معلول. در کاربرد آموزشی، توجه هم زمان به غربالگری معتبر خواندن و ویژگی های رفتاری دانش آموزان ضروری است.

نشانگان نارساخوانی؛ رفتار تغذیه ای؛ رفتارهای تکانشی؛ خودنظم جویی تحصیلی؛ دانش آموزان ابتدایی