هدف پژوهش حاضر، تعیین اثر بخشی آموزش مهارت های کنترل خشم و مهارت های ارتباطی بر سازگاری فردی، اجتماعی و رضایت زناشویی در بین زوجین شهر اهواز بود. روش پژوهش، شبه آزمایشی و از طرح های پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش، شامل زوج هایی که به طور داوطلبانه به مرکز مشاوره نفت اهواز در سال نود و چهار مراجعه داشتند، بود. نمونه پژوهش شامل تعداد هجده زوج (سی و شش نفر) از زوجین مراجعه کننده که در کنترل خشم و ارتباط با هم دچار مشکل بودند به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. نمونه آماری توسط پژوهش گر به صورت تصادفی به سه گروه، هر گروه شش زوج (دوازده نفر)، با عنوان گروه آزمایشی اول (تحت اموزش مهارت های کنترل خشم)، گروه ازمایشی دوم (تحت اموزش مهارت های ارتباطی) و گروه کنترل قرار داده شدند. هر سه گروه پرسشنامه سازگاری فردی- اجتماعی و پرسشنامه رضایت زناشویی انریچ را تکمیل کردند، زوج های گروه های آزمايش بصورت مجزا، به مدت دو ماه به تعداد هشت جلسه و هرجلسه نود دقیقه و یک بار در هفته، گروه اول در کلاس های اموزش مهارت های کنترل خشم و گروه دوم اموزش مهارت های ارتباطی شرکت کردند و گروه کنترل هيچ اموزشی دریافت نکرد. در نهایت از هر سه گروه با همان ابزار پس ازمون به عمل امد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل کواریانس استفاده شد. نتایج نشان داد هم آموزش مهارت های کنترل خشم و هم آموزش مهارت های ارتباطی بر سازگاری فردی، اجتماعی و رضایت زناشویی زوجین دو گروه ازمایش مؤثر بود.

کنترل خشم مهارت های ارتباطی سازگاری فردی و اجتماعی رضایت زناشویی زوج