پیشرفت شتابان علم و فناوری در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با چالش اساسی بازنگری در روش های سنتی تدریس و جایگزینی رویکردهای نوین یاددهی- یادگیری مواجه ساخته است. در این میان، فناوری های نوین آموزشی به عنوان یکی از مهم ترین محورهای تحول، نه تنها ابزار کمک آموزشی، بلکه عاملی مؤثر در شکل دهی به فرایند یادگیری، افزایش تعامل و ایجاد انگیزه در دانش آموزان شناخته می شوند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر استفاده از فناوری های نوین آموزشی بر انگیزه یادگیری و خودتنظیمی تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی انجام شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی- همبستگی و جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه های سوم تا ششم ابتدایی مدارس دولتی منطقه ساوجبلاغ در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. با استفاده از فرمول کوکران، ۳۴3 نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. (برای جبران ریزش، ۳۶۰ پرسشنامه توزیع و ۳۴۸ پرسشنامه بازگردانده شد). داده ها از طریق سه ابزار: پرسشنامه محقق ساخته استفاده از فناوری آموزشی، پرسشنامه انگیزه یادگیری (Pintrich & De Groot, 1990) و پرسشنامه خودتنظیمی تحصیلی (Zimmerman & Martinez-Pons, 1986) گردآوری و با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و آزمون تی مستقل در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین میزان استفاده از فناوری های آموزشی با انگیزه یادگیری (r=0.54, p<0.01) و خودتنظیمی تحصیلی (r=0.48, p<0.01) رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین ۲۹٪ از تغییرات انگیزه و ۲۳٪ از تغییرات خودتنظیمی توسط فناوری آموزشی قابل پیش بینی بود. یافته ها اهمیت گنجاندن هدفمند فناوری در آموزش ابتدایی را برای ارتقای کیفیت یادگیری، افزایش خودکارآمدی و تقویت مهارت های خود مدیریتی دانش آموزان تأیید می کند.

فناوری آموزشی انگیزه یادگیری خودتنظیمی تحصیلی یادگیری فعال دانش آموزان ابتدایی.