هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه تعارض کار_خانواده مادران شاغل و استفاده آسیب‌زای کودکان از وسایل دیجیتال با نقش میانجی سبک‌های فرزندپروری می باشد. جامعه آماری شامل مادران شاغل دارای کودکان 4 تا 7 سال در شهر بابل در سال 1403 بود. نمونه‌ ای به حجم 200 نفر به روش در دسترس انتخاب شد. ابزار های پژوهش شامل پرسشنامه تعارض کار–خانواده کارلسون و همکاران (2000)، پرسشنامه استفاده آسیب‌زای کودک از وسایل دیجیتال محمدزاده و همکاران (1401) و پرسشنامه سبک‌ های فرزندپروری رابینسون و همکاران (2001) بود. داده‌ ها با استفاده از همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر در نرم‌افزارهای SPSS-27 و AMOS-22 تحلیل شدند. نتایج نشان داد تعارض کار–خانواده، رابطه مثبت و معناداری با استفاده آسیب‌زای کودکان از وسایل دیجیتال دارد (r=0.79, p<0.001). همچنین تعارض کار–خانواده رابطه منفی با سبک فرزندپروری مقتدرانه (p<0.001, r=-0.31) و رابطه مثبت با سبک‌ های مستبدانه (p<0.001, r=0.33) و سهل‌گیرانه (p<0.001, r=0.29) دارد. رابطه سبک فرزندپروری مقتدرانه و استفاده آسیب‌زای کودکان از وسایل دیجیتال معنادار بدست نیامد (p=0.05, r=-0.13). متغیر سبک فرزندپروری مستبدانه و استفاده آسیب‌زا از وسایل دیجیتال توسط کودکان رابطه معناداری دارد (p<0.001, r=0.48). رابطه سبک فرزندپروری سهل‌گیرانه و استفاده‌ آسیب‌زای کودکان از وسایل دیجیتال نیز معنادار است (p<0.001, r=0.38). از میان سبک‌های فرزندپروری، تنها سبک مستبدانه نقش میانجی نسبی در رابطه بین تعارض کار_خانواده و استفاده آسیب‌زای کودک از وسایل دیجیتال نشان داد (p<0.001, β=0.90). یافته‌ها نشان می‌دهد که تعارض کار_خانواده مادران می‌تواند با افزایش سبک فرزندپروری مستبدانه و در نتیجه افزایش احتمال استفاده آسیب‌زای کودک از وسایل دیجیتال همراه باشد. این نتایج بر ضرورت مداخلات حمایتی برای کاهش تعارض کار–خانواده و بهبود شیوه‌ های فرزندپروری تأکید دارد.

استفاده آسیب‌زای کودک از وسایل دیجیتال تعارض کار_خانواده سبک‌های فرزندپروری مادران شاغل