افراد همواره خواهان کامیابی در عمل به وظایف خود هستند؛ اما برخی مواقع به دلیل نا آگاهی از عوامل مؤثر در خودکامیابی توفیق نمی‌یابند. با نگاهی گذرا به گردونه عالم هستی، این مسئله روشن می‌گردد که ساختمان وجود هر انسانی، دارای یک نظام تشکیلاتی فوق العاده ظریف و پیچیده است. اداره این نظام تشکیلاتی، با مدیریت صحیح، توانا، بصیر و بی نهایت آگاه میسر است. در پژوهش حاضر، سعی بر این است که عوامل خودکامیابی در مدیریت بررسی شوند، تا مدیران بتوانند با الهام از این عوامل، انگیزه توفیق طلبی را در خود افزایش داده، کامیابی در مدیریت را دو چندان نمایند. روش تحقیق این پژوهش، توصیفی از نوع پیمایشی و جامعه آماری آن کلیه مدیران ارشد سازمانهای بخش دولتی شهر اصفهان بود. ابزار گردآوری اطلاعات در این پژوهش پرسشنامه محقق ساخته بود که پایایی آن با محاسبه آلفای کرونباخ روی 30 عدد پرسشنامه به صورت پیش آزمون 79/0 برآورد و تایید شد. جهت سنجش روایی، پرسشنامه در اختیار استاد راهنما و مشاور قرار گرفت و آنها روایی پرسشنامه را تایید نمودند. نتایج حکی از آن بود که مهمترین عوامل خودکامیابی تجربیات گذشته، شرایط فیزیکی روانی، الگوهای رفتار و تشویق است که در بین آنها شاخص الگوهای رفتاری کارکنان، بیشترین میانگین رتبه را داشته و در رتبه اول قرار داشته، شاخص تشویق مدیران از سوی دیگران در رتبه دوم و شاخص شرایط فیزیکی روانی کارکنان در رتبه سوم و شاخص تجربیات موفق گذشته مدیران در رتبه چهارم اهمیت قرار دارند.

خودکامیابی الگوهای رفتار شرایط فیزیکی شرایط روانی آبرت بندورا